حکم شکار

داخل می‌شود و گیسویی را می‌بیند که تن پوش ِ گلبه ای بر تن دارد  و خرامان خرامان،از این سو به آن سو می‌رود و زیر لب با دکلمه می‌خواند.  
کلاه ِ حوله را از سر بر‌می‌دارد و دستی زیر خرمن ِ فرفری و خیسش می کشد و دستش که به سمت ِ کمربند حوله می‌رود،نیاوش تک سرفه ای می کند و گیسو در جا می‌پرد. 
دست روی قلب می‌گذارد و با چشم هایی گرد شده به سمت ِ صدا بر‌می‌گردد. نیاوش را می‌بیند که با اخمی کم رنگ به در تکیه داده و دست به سینه،گیسو را تماشا می‌کند. یک طوری نگاه می‌کند...طوری که گیسو را محو و مات ساخته و از یادش می برد این‌که حوله به تن دارد را! 

نگاه ِ وحشی و مشکی نیاوش...و نگاه ِ خشک شده و یشمی گیسو.
  
افکار متفاوت و مختلفی در سرِشان به پرواز در می‌آید و نیاوش تکیه از در می‌گیرد. با طمأنینه و محکم به سمت ِ گیسو قدم بر‌می‌دارد و هنوز همان نگاه پایدار است و هیچ کدام قدرت ِ چشم برگرداندن ندارند! 
از روی ِ تخت لباس های گیسو را چنگ می‌زند و چسبیده به او می‌ایستد. دست هایش را می‌گیرد...لباس ها را میان ِ دستان او جا داده و نجوا می‌کند: 
-سرما می‌خوری!بپوش! 
نگرانی خرج می دهد یا دستور می‌دهد؟ 
گیسو فقط پلک می‌زند و گیج به او نگاه می‌کند و فکر این‌که از این فاصله چشم های نیاوش وحشی تر اند،رهایش نمی‌کند.
--"من شاهد نابودی دنیای منم
باید بروم دست به کاری بزنم!
حرفت همه جاهست...چه باید بکنم؟
با این همه بن بست...چه باید بکنم؟"