حکم شکار

چشم از تردمیلی که همیشه تو فیلم ها دیدم و آرزو داشتم یک بار روش راه برم،میگیرم و به سمت سرگرد برمی گردم و میگم: 
-اینجا مال ِ کیه؟ 
نگاهی به اطراف میندازه و با مکث جواب میده: 
-من! 
میدونستم پولداره ولی نه تا این حد...با ابرو هایی که به لطف ِ تعجب بالا پریدن،این بار با دقت ِ بیشتری به اطراف نگاه می کنم. 
-پس چرا یواشکی اومدیم تو؟ 
--احیانا دوست نداری فایت بند متوجه شه سرگرد شمس اومده شکارشون کنه که؟ 
-نه دوست ندارم. ولی دست دارم بفهمن که گیسو احمدی، اومده شکارشون کنه! 
با اون لبخند کج ِ دلبرش به یکی از وسیله ها زل میزنه و سر به معنای مثبت تکون میده. 
--خوبه! حالا برو لباس هاتو عوض کن بانوی ِ شکار! وقت نداریم. 
"بانوی ِ شکار"؟ این صفت رو...چند بار توی اون دکلمه لعنتی شنیدم. و هربار که با اون صدای ِ بم و خوش آهنگش گفته "بانوی ِ شکار اشتباهی کُشتی" من مُردم برای این صفت. حالا اون صفت رو داره به من میده؟ 
چیزی نمیگم و مسیر ِ دستش که رختکن رو نشون میده،دنبال می کنم. تیشرت ِ نخی ِ سفید همراه با شلوار ورزشی ِ جذب ِ مشکی رنگی رو تن میزنم و متاسفانه نمی تونم شال بذارم. پس موهای ِ فرفری‌م رو دم اسبی می بندم و به درک که میخواد منو سرلُخت ببینه. چاره ی دیگه ای ندارم...با شال برم بهم تمرین بده؟خفه میشم که!