حکم شکار

حدودا بعد از یه ربعی که به نگاه های خیره ِ اون و فحش دادن های من صرفا برای این‌که گفتم به خودم نگاه کنه میگذره؛غذا رو میارن.  
سینی دریایی ای که سفارش داده حاوی ِ میگو،ماهی سرخ شده و کبابی،چلو و ترشی وزیتون پرورده ست و من نگاهم فقط روی میگویی میمونه که تا حالا نخوردم. 
وقتی سرگرد خودش رو جلو میکشه و بی تعارف شروع میکنه به خوردن،چرا باید جلوی خودم و بگیرم یا بخوام با کلاس غذا بخورم؟مَشتی غذا می‌خوره و مَشتی غذا می‌خورم و خوشش میاد انگار.  
یکی از میگو ها رو بر‌می‌داره و مقابل ِ صورتم تکون میده: 
--میگو چرا نمی‌خوری؟ 
شونه بالا میندازم: 
-همینطوری! 
--چندشت میشه؟مثل بقیه دخترا... 
براق میشم و میگو رو از دستش می‌قاپم و به دندون می‌کشم...و اون فقط گوشه لب هاش چین میوفته و با لذت به من نگاه میکنه.  
-من مثل بقیه دخترا نیستم. اینو یادت باشه!خوشحال هم میشم برای فردا صبحونه به دو پرس کله پاچه و سیرابی دعوتم کنی تا بیشتر ثابت کنم مثل اطرافیان ِ نازپرورده ات نیستم! 
پر معنا نگاهم میکنه و میگوی ِ دیگه ای رو مقابلم میگیره و از دستش چنگ میزنم تقریبا...مزه بدی نداره خدا رو شکر! 
در طول غذا خوردن بینمون سکوته و اون اشتهای ِ ماشاالله هیولایش و همینطور جدالی که بینمون به وجود میاد باعث میشه تا خرخره بخورم و سینی خالی شه!همچین هیکل ورزشکاری ای باید اشتهای ِ هیولایی داشته باشه اما من چرا جو می‌گیرتم؟ 

عقب می‌کشم و به پشتی تکیه میدم و دست روی شکمَم میذارم: 
-وای دارم می‌ترکم! 
لب هاش به لبخند کج میشن و جرعه ای از دلستر مینوشه: 
--تا به حال همچین هم‌پایی برای غذا نداشتم...
سرش رو ،رو به پایین متمایل میکنه و مردمک چشم هاش رو بالا میاره و مستقیم بهم زل میزنه: 
--اشتهام و زیاد می‌کنی!