حکم شکار

صدای ضبط شده ِ نیاوش در فضا می‌پیچد و گیسو را به خود می‌آورد. قدمی عقب می‌رود و لباس ها را بغل می‌زند و برای عوض شدن ِ حال و هوا چیزی می‌گوید: 
--من گشنمه! 
خواست ابرو را درست کند،زد چشمش را هم کور کرد. اصلا چیزی نگوید بهتر است. نگاه خاص و وحشی و خیره ِ نیاوش،باعث می شود کلاه حوله را روی سر بگذارد و آن را تا روی چشم هایش پایین بکشد: 
--میشه...میشه بری بیرون تا لباس‌هامو بپوشم؟ 
نیاوش بی حرف عقب می‌کشد و از اتاق خارج می‌شود...چگونه باید با این دختر سر کند؟ 
** 

از آسانسور خارج میشم و نگاهی به اطراف میندازم...همونطو که گفته بود تو لابی منتظرمه،باید باشه. ولی نیست! گوشیم رو از کیف در میارم و همین که می خوام شماره اش رو از بین مخاطبین ِ گوشیم پیدا کنم؛زنگ میزنه. 
با ابرو هایی بالا پریده شصتم رو روی ِ آیکون سبز میکشم و گوشی رو روی ِ گوشم میذارم...تا میام بپرسم کجاست میگه: 
--بیرون ِ هتلم.