حکم شکار

تکونی به دستش میده و ناله وار میگه: 
--بگیر دستم افتاد...میدونم ترخون دوست داری!پاک شده ست...خیالت تخت! 
باز تشکر می کنم و همین که میام برم،دوباره می پرسه: 
--گندم و گیتی خونه تنهان؟ 
سر به معنای مثبت تکون می دم: 
-آره...برم یواش یواش دیگه! 
می خواد چیزی بگه که سریع پیشدستی میکنم: 
-خسته نباشین! 
و به طرف ِ ته ِ کوچه میدوام و "درمونده نباشی" ِ وا رفته اش و می شنوم...آخی!طفلک ناراحت شد نتونست اطلاعات ِ مهم و حیاتی ای ازم بکنه! 
به در ِ خونه که نزدیک میشم؛مَردی و می بینم که پشت به من ایستاده... 
از کله تاس و تسبیح ِ لای انگشت هاش می تونم بفهمم اکبر آقاست که باز سر و کله اش پیدا شده! 
بی توجه به وجودش کلید میندازم و داخل میرم...همین که میام در و ببندم؛کفش های ِ مدل ِ قدیمی و تیره رنگی لای در قرار میگیره و مانع بستن میشه!پوفی از شدت کلافگی می کشم و در و کامل باز می کنم: 
-باز چی میخوای اکبر آقا؟ 
با اخم نگاهم می کنه و برعکس حال ِ دیروز صبحش،انگار مغزش و خر گاز زده! 
--تا دو روز دیگه جمع می کنی میری...فهمیدی؟ 
شوکه نگاهش می کنم و چند ثانیه طول میکشه تا لود شم: 
-چرا؟همین دیروز صبح کرایتو دادم؛دردِت چیه دیگه؟ 
شونه بالا میندازه و آرنجش و روی چارچوب ِ در میذاره و بوی ِ عرق ِ حال بهم زنش تو فضا می پیچه: 
--خونمه!عشقم میکشه خالی باشه!