حکم شکار

شونه بالا میندازه و آرنجش و روی چارچوب ِ در میذاره و بوی ِ عرق ِ حال بهم زنش تو فضا می پیچه: 
--خونمه!عشقم میکشه خالی باشه! 
قیافه ام درهم میشه و آستینش رو میگیرم و محکم به سمت ِ پایین میکشم تا شر ِ این بوی ِ حال بهم زن و کم کنم: 
-که عشقت میکشه...هان؟من که میدونم کِرمِت چیه! 
--پس چرا مثل بچه ِ آدم حرف گوش نمیدی؟ 
آمپر می چسبونم...چند قدم عقب میرم و دست هام و از هم باز می کنم و فریاد میزنم: 
-مرتیکــــه چرا حالیت نیست؟تو کجا،من کجا!مکه رفتی آخه حاجی...این کارا چیه میکنی؟از اون تسبیحی که تو دستته خجالت بکش. 
صدای طلبکارش بین کولی بازی هام بلند میشه: 
--مگه کسی که مکه رفته حق نداره زن بگیره؟ 
-زن می گیره...ولی نه دختری و که از بچه های ِ خودشم کوچیک تره! 
از همون لبخند های ِ حال بهم زن تحویلم میده و با یه قدم از چارچوب رد میشه و پا به داخل ِ حیاط میذاره: 
--تو با ما راه بیا...اینا که چیزی نیست! 
-آخه کفتــــار...من تو رو بخوام هر روز ببینم؛کفارمو کی باس بده؟ 
--تو قبول کن کفارتَم من میدم عزیـ... 
وسط حرفش می پرم و سعی میکنم صدام و کنترل کنم وقتی میگم: 
-گم شو از این خونه بیــرون! 
مثل ِ خودم داد میزنه: 
--خونــــه خودمه؛هیچ جا نمیرم!