حکم شکار

با دست به اونی که توماشین نشسته و هنوزم میخنده اشاره میکنم: 
-برو کمک ِ این دوستت...فک کنیم تنفس دهان به دهان،لازمش بشه...بچـــــه! 
همچنان با همون اخم نگاهم میکنه و با سر به پشت سرم اشاره میکنه که یعنی "گمشو"!کوله امو رو دوشم جا به جا می کنم و بهش پشت می کنم. 
جدا این بچه ست؟با این هیکل ِ هالک طور و قدی که به بابا لنگ دراز یه سور زده،خیلی میتونه شبیه بچه ها باشه نه؟آخه تو دهات ما بچه ها این شکلین...به قول ِ خودش البته! 
همونجور پیاده تا محله میرم و اونقدری وضع اقتصادی خوبی ندارم که هر روز با تاکسی رفت و آمد کنم...طبق ِ معمول سر ِ کوچمون چند نفر نشستن و سبزی پاک میکنن و ناگفته نمونه که غیبت لای ِ گیشنیز و ریحون هاشون زیاده! 
به اندازه کافی امروز بهم خوش گذشته و حوصله خاله خانباجی ها رو ندارم. پس سعی می کنم خیلی بی سر و صدا برم ولی این بی سر و صدایی از دست ِ عینک های ته استکانی ِ عفت خانم قِسِر در نمیره... 
--گیسو مادر...بیا اینجا ببینم! 
چشم تو کاسه می چرخونم و با قدم های ِ مورچه ای بالا سرشون می ایستم...قبل از این که چیزی بگم،خودش میگه: 
--از سر ِ کار اومدی؟ 
خب بی بی سی ِ محل وقتی سوال می پرسه؛نمی تونم جواب ندم!سر به معنای ِ مثبت تکون میدم و عفت خانم یه دسته ترخون به سمتم میگیره: 
--پس خدا قوت مادر. بگیر! 
سر به چپ و راست تکون میدم و لبخندی از ته دل به این پیر زن ِ هر چند رادیو پیام ولی مهربون میزنم: 
-دستتون درد نکنه!