حکم شکار

پله ها رو طی می کنم و بی این که نگاهش کنم؛لب می زنم: 
-چطور؟ 
--سلام ندادی آخه! 
به سمتش بر می گردم...پایین ِ پله ها،با اخم ایستاده و طوری دست هاش و تو جیبش فرو کرده که عضلات ِ بازو و سینه اش منقبض شدن...لامصبا انگار میخوان تیشرت ِ مشکی رنگ ِ تنش و از هم بدرن! 
--چطوره؟ 
منظورش و رو هوا می گیرم و پوزخندی میزنم و همونطور که دمپایی هام و در میارم میگم: 
-افتضاح! 
پوزخند ِ صدا دارش و می شنوم و اهمیت نمیدم...رو به گندم و گیتی که در حال ِ وداع با نقاشی های ِ روی دیوار هستن میگم: 
-اسباب بازی و دفتر نقاشی و مداد رنگی و کوفت و زهرمار هاتونو برداشتین؟ 
ماتم زده نگاهم میکنن و سر تکون میدن و بیرون میرن...همه جا رو چک می کنم تا مبادا چیزی جا بذارم...از در ِ خونه که بیرون میام،می بینم که لب ِ حوض نشسته و گندمو روی ِ یه پاش و گیتی روی پای ِ دیگه اش نشونده! 
پچ پچ وار با هم صحبت می کنن و بی حوصله میگم: 
-بریم! 
سر ِ گندم و گیتی رو میبوسه و بلند میشه: 
--کارتن هایی که اینجا بود و گذاشتم تو ماشین!اسباب خونه رو هم میدم سمساری،یه حساب هم باز می کنم برای پولش!پول ِ پیش اینجا رو هم به عنوان پول ِ پیش خونه ای که بهت میدم بر میدارم... 
سریع میگم: 
-کمه! 
--نیست! 
-اجاره چی؟