گلامور

* * *

- کجا میری کمند دارم باهات حرف میزنم.

بدون اهمیت به کیمیا به راهم ادامه میدهم ، نمیخواستم بشنوم ، در طی این یک هفته به اندازه کافی نیش و کنایه‌‌های اهالی این خانه را تحمل کرده بودم .

دیگر ظرفیتش را نداشتم ، نمیتوانستم بغل به بغل کیمیا بنشینم و عکس‌های شوهرم و مروارید را ببینم و دم نزنم.

نمیتوانستم ساکت بمانم تا او بیخ گوشم از عشق افسانه‌ای آن دو نفر بگوید.

درک نمیکردم نمیفهمیدم چرا از عذاب دادن یکی تا این حد لذت میبرند.

خسته بودم ، دلم میخواست زودتر به خانه برگردم .
 هامون و بی‌محلی‌هایش را به تک تک این افراد ترجیح میدادم .

 کنار حوض می ایستم .

پاچه‌های شلوارم را یکی یکی تا زیر زانوهایم بالا میکشم و به عادت این یک هفته می نشینم و پا در آب فرو میکنم.

هفت روز ...هفت روز بود که از او هیچ خبری نداشتم.
نه زنگ میزد و نه جواب تماسهایم را میداد ،
حتی وقتی برایش پیامک زده بودم که میخواهم به خانه برگردم هم جوابم را نداده بود.

با اینکه میدانستم از حرف‌هایم شوکه شده اما انتظار چنین واکنشی را نداشتم.

فکر میکردم داد و بیداد راه می اندازد ، به زور به خانه برمیگرداند و به جبران این دوسال آزارم میدهد اما همه چیز درست خلاف تصوراتم پیش رفته بود .

دقایقی طولانی در همان جا میان هجمه‌ای از افکار بی سر و تهم پرسه میزنم و در آخر وقتی به خودم می آیم که حاج همایون سر میرسد و خبر از رفتنمان میدهد .