گلامور

کارم به جایی رسید که دربرابرش به سجده افتادم. اجازه دادم فرمانروای روحم باشد، او هم استفاده کرد. روح من را به دالانی دراز و سیاه برد، در آن هوای دلگیر او داشت راحت نفس می کشید و من حلقه های تنگ را به دور گلویم می پیچیدم. او در تاریکی آرام بود ، از سیاهی تغذیه می کرد ، در حالی که من به ماهیت نور وفادارم. ما متعلق به هم نبودیم ، هیچ فایده نداشت ، همین جای کار می لنگید که من داشتم از تاریکی سراغ عشق را می گرفتم. من به سیاهی می گفتم در برابر تو هیچم،هیچ. گاهی تاریکی این خاصیت را دارد که تو را در خودش بپیچد به امید نور. این خاصیت را دارد که روزنه ای دروغین را به نمایش بگذارد تا تو را خام کند. تا تو را گول بزند. و من گول خوردم.