گلامور

-کمند

با شنیدن صدای هدیه خانم نفس عمیقی میکشم و خودم را جمع و جور میکنم .

- بیا دخترم هامون رفت .

اشک نم زده از گوشه چشمانم را پاک میکنم و به سمت درب اتاق می روم .

همین که در را باز میکنم هدیه خانم بلافاصله وارد اتاق میشود.

نگاه روی صورتم میچرخاند و خیره در چشمانم میپرسد

- دروغ که نگفتی؟

چشم از چهره نگرانش میگیرم و زیر لب زمزمه میکنم

- نه ..آزمایش دادم.

-کی فهمیدی؟ چرا زودتر بهمون نگفتی؟

لب باز میکنم جواب دهم که دستگیره در اتاق پایین کشیده میشود و همایون خان در چهارچوب در اتاق قرار میگیرد .

معذب سر پایین می اندازم .
خجالت میکشیدم.
از آن که حامله بودنم را جلوی او جار زده بودم احساس شرم میکردم.

- چرا این دختر رو سر پا نگه داشتی خانم بذار استراحت کنه .!

 صدای بلند خنده هدیه خانم که در اتاق می پیچد سرم را بیشتر در یقه ام فرو میکنم .

- چشم حاجی شما بفرما منم الان میام.

هدیه خانم می گوید و اما همایون خان بی توجه صدایم میزند

- کمند بابا..

سرم را بالا میگیرم و با صدای خفه‌ای زمزمه میکنم

- جانم

- فردا چند نفرو میفرستم طبقه بالا رو واسه‌اتون آماده کنن ، دوست داشتی یه سر بزن چیزی کم و کسر نباشه ...

هاج و واج میخکوب چهره حاج همایون میشوم که هدیه خانم مداخله میکند و میپرسد

-یعنی چی حاجی؟

- یعنی چی نداره خانم انتظار نداری که این دختر رو با این وضعیت بسپرم دست پسرت؟