گلامور

چرخش لاستیک‌ها که متوقف میشود پلک‌های روی هم افتاده‌ام را باز میکنم و نگاه سردرگمم را به اطراف میدوزم .

- پیاده شو دخترم .

با شنیدن صدای همایون خان چشم از خانه‌ای که مقابلش ایستاده بودیم میگیرم و نگاه متعجبم را به سمت او که سر به عقب چرخانده و تماشایم میکرد سوق میدهم.

سوال نمیپرسم اما او از نگاهم همه چیز را میخواند که لبخندی میزند و با لحن مهربانی می گوید

- صلاح نیست امشب برگردی خونه .

لب هایم تکان میخورد و تنها یک کلمه از گلویم خارج میشود

- چرا؟

هدیه خانم در سکوت بدون هیچ حرفی از ماشین پیاده میشود و حاج همایون در جوابم می گوید

- گوش کن به حرف من بابا جان ضرر نمیکنی .

سر می چرخاند و همانطور که درب ماشین را باز میکند تکرار میکند

-پیاده شو بابا .

بغض چنگ شده به گلویم را فرو میدهم و با کمی تعلل پیاده میشوم.

کاش این آدمها دست از تعیین خیر و صلاح برای من و زندگی‌ام می کشیدند و راحتم میگذاشتند .

 بی توجه به همایون خان که منتظر بود همراهش به سمت خانه راه بیفتم همانند یک مجسمه کنار ماشین می ایستم و هیچ حرکتی نمیکنم.

این حالم را که میبیند برمیگردد ، دسته دو چمدانی که در دست داشت را رها میکند و نزدیکم میشود

مقابلم می ایستد و پس از گذشت چند ثانیه سکوت سنگین ایجاد شده را می شکند

- فردا زنگ میزنم بیاد .

سر بالا میگیرم ، گیج به چشمان مرد مقابلم زل میزنم که ادامه میدهد

- میگم بیاد تکلیفتو مشخص کنه .