گلامور

خشک شدن پاهایش روی زمین و نگاه یکه خورده و بهت زده‌اش را روی خودم میبینم.

- کمند

حاج همایون متعجب صدایم میزند و من خیره
در مردمک های ثابت شده مرد مقابلم بی نفس باز هم تکرار میکنم

- حامله‌ام.

آن بچه ، حاصل آن تجاوز برایم یک برگ برنده بود تا از این مصیبت خودم را نجاتم دهد.

 من برنمی‌گشتم ، حتی اگر میمردم هم به آن خانه برنمی‌گشتم.

او قول داده بود از من محافظت کند.
قول داده بود اجازه ندهد خانواده‌ام بلایی بر سرم بیاورند.

حالا که بابا مریض بود ، حالا که خوب میدانست کیان من را مسبب همه چیز میداند میخواست پشتم را خالی کند ،میخواست برود.

اجازه نمیدادم ، من هرگز باز هم به آن جهنم برنمی‌گشتم.

 تصویر دستان گره کرده بابا بیخ گلویم که پیش چشمانم جان میگیرد تمام وجودم به رعشه می‌افتد.

هامون قدمی جلو می آید و من وحشت زده از جا بلند میشوم.

- چی گفتی؟

می لرزم و او این بار عربده میزند

- بـــا تـوام

هیستریک با صدای بلندی جیغ میکشم

- حامله ام ازت حامله ام .

صورتش از شدت عصبانیت به کبودی میزند ، خیز برمیدارد به سمتم هجوم اورد که حاج همایون خودش را سپر بلایم میکند و مقابلش می ایستد

- آروم باش بابا چیکار میکنی؟