رمان زفیر

‌ونهم



مرد زبان بر دهان میگیرد و شلوارش را خیس می‌کند. 
پوزخندی هولناک روی لبانش می‌کشد
-پس دوس داری تیکه تیکه شدنو...

فریاد می‌زند
-ارسلان... بُکشش!

صدای کشیده شدن ضامن و کسی که مطیع سر تکان می‌دهد
-چشم آقام!!


-غلط کردم...** خوردم... من نکشتمش... من نبودم‌... بهم گفتن اینکارو بکن... م... من نبودم‌... به جون عزیزم من نبودم

هقهق می‌کرد و کلمات را تندتند بر زبان می‌آورد.
مسور از دهان باز کردن مردک هفت خط سر را تکان میده
-ارسلان... وایستاده نگهش دار

چشمش را که میشنود دندان بهم می‌سابد.

او....
فریان بود...
از نسل قاجار...
بزرگترین و قدرتمند ترین مردی که...
نقصی داشت و آن نقص...

-آ... آقا... میگم... به جون بچم همه چیو میگم...

با پاهایی سست می‌ایستد و لرزان همه چیز را روشن می‌کند...
البته برای زمانی کوتاه.

بدون مکث می‌نالد
-اقـ...ـا... زنگ زدن بم گفتن بیا ی کار تپل داریم... یه کار باحال... منه خر... من خاک تو سر پول لازم داشتم نه نگفتم... چی کار کنم... زنم مریضه بچم... ای خدا... رفتم... بهم گفتن باید بری دزدی... من احمق... خاک تو سرم کنن خاک تو سرم... قبول کردم رفتم هـ... هرچی تو اون اتاقه تو دکتر خونه بودو ور داشتم دادم به یه نسناس از خدا بی خبر... چمیدونستم مال شماست... غلط کردم ببخشید... نوکریتو میکنم... تو رو قران...

زمین میخورد و با زانو به سمتش می‌رود.
پاچه شلوارش را می‌گیرد و مانند موجودی منفور التماس می‌کند
-خاک کف پاتم... آقا... رحم کن بهم...

پایش را از زیر دستانش می‌کشید و قدمی عقب برمی‌دارد
-بکشینش...هم خودشو هم خانوادشو...