رمان زفیر

مانند ماده شیری که قلمرو ات را تصاحب کرده بودند آمدی و قلبم را مال خود کردی... کفر نیست اگر بگویم لبخندت را خودِ خدا کشیده؟ آن خال گوشه لبت میتوانست مرا تا مرز جنون ببرد اما تو... توانستی با حرف ها و لبخندهایت که متواضعانه میبخشیدی آن جنون کذایی را از من دور کنی... تورا چگونه توصیف کنم؟ مانند گلی در... نه... تو مانند هیچ گلی نیستی، تو نسیم زندگی من.. زِفیر دنیایم هستی... تو مانند نسیمی که در روز های گرم تابستان روحم را جلا میداد آمدی و تنم را از حجوم سیاهی زِدودی. دستان گرمت را مرحم درد هایم کردی و لبانت را با عشق به لبانم عجین نمودی... تو خود زندگی من هستی زِفیر زیبای من...