رمان زفیر

‌وهشت



دستورش بی برو برگشت انجام میشود و او کنار مرد لت‌و پاره روبه رویش زانو میزند.

چشمان فراخ شده اش را نادیده میگیرد و چانه اش را در مشتش جمع میکند
-یـالا...از کی دستور میگیری؟

مرد زیر دستش تقلا میکند و تا میخواهد فریاد بزند دهانش بسته میشود.
مشت محکمی گوشه لبش میکارد و لگدی با نک کفش به پهلویش میکوبد.

آرام و خونسرد میغرد
-همین الان میتونم بزنمت تا مث سگ له‌له کنی... میتونم تیکه تیکت کنم بعد هر کدوم از اون تیکه های نجستتو یه گوشه دفن کنم...

مکث میکند و نیشخندی میزند
-هیچ کسیم نمیگه خرت به چند من... جرعتشو ندارن، میدونی چرا؟

مرد با ترس سری به نفی تکان میدهد.
لپش را با زبان باد و دستانش را در جیبش مشت میکند
-چون به من میگن فریان اصلان نسب... به هرکی بگم برو میگه چشم... بکم بکن... میگه چشم... بگم بمیر...

خشن لب میزند و جان از تن مرد میرباید
-میگه چشم... پس یالا هرچی ک تو اون مخته رو بریز بیرون تا خودم تیکه تیکت نکردم!!