رمان زفیر

‌ونهم


چشمانش را باریک می‌کند
-ولی وای به حالت اگه بخوای چموش بازی دربیاری... مظلوم میشی نسیم...مظلوم.

پوزخندم را شکار می‌کند.
تحدیدش نیش میشود و جانم را می‌گیرد

-فقط کافیه بفهمم‌ کاری برخلاف گفته هام انجام دادی... اون وقته که دوباره داداشتو میکشونم پای چوبه دار.

می‌گوید و بدون توجه به من خشک شده از ماشینش پیاده می‌شود.
حرصی پلک بهم می‌فشرم...
و خب هیچ‌گاه کسی نتوانسته با زور من را مجاب کند تا کاری برخلاف میلم انجام دهم.

نفس عمیقی می‌کشم.
از ماشین خارج می‌شوم.
صدای شیوَن زاری از عمارت می‌آمد.

متعجب کنار او می‌ایستم
-آقام... چشم کف پات... نرجس خاتون حالشون خوب نیست... ای خدا ای این چه مصیبتی بود.

زنی میانسال با قدی کوتاه هیکلی چاق.
با نمک بود...
نگاهش که به من می افتد و به گونه اش ضربه‌ای می‌زند

-خدا منو مرگ بده اقام... این کیه؟ ایـ... این که...

قبل از اتمام جمله اش او به حرف می‌آید
-زنمه طوبی... بیشتر از این دخالت نکن... برو تو بقیه رو اماده کن،هیچ حرف و سر صدایی نمی‌خوام.