حکم شکار

بر می گردم به سمت در خروجی و از پشت ِ شیشه ها می بینمش که دست به سینه،تکیه داده به یه اپتیما و با اخم به من نگاه میکنه. با چشم هایی گرد شده و قدم هایی تند از هتل خارج میشم و به سمتش میرم...و باورم نمیشه مقابلم یه اپتیما پارک شده! 
همزمان با این که در ِ ماشین رو برای نشستن باز میکنه،دستوری میگه: 
--بشین! 
با بهت می خندم: 
-این عروسک و از کجا آوردی؟ 
لبخند ِ کجی میزنه و در و می‌بنده و من یه دور،اطراف ِ ماشین و متر می کنم تا باور کنم خواب نیستم. وقتی کنارش میشینم و اون ماشین رو به حرکت درمیاره هم نمی‌تونم از شدت ذوقم کم کنم: 
-مال خودته این ماشین؟ 
--مال ِ ستاده! 
با ذوق،دستی روی داشبور ماشین میکشم: 
-من فدای ِ ستادتونم میشم اصلا. 
چیزی نمیگه و چین ِ گوشه لب هاش نشون دهنده اینه که خنده اش گرفته. الان اگه بگم فدای اون چین چینی های ِ گوشه لبت هم میرم...زشت میشه؟ 

نامحسوس سر به چپ و راست برای افکار ِ پوچ و مسخره ام تکون میدم و مشتی به بازوش میزنم: 
-سقفشو باز کن! 
نیم نگاه ِ مملو از اخمی بهم میندازه و بی توجه بهش،مشتاقانه تو جام بالا پایین میپرم: 
-باز کن،باز کن...تو رو خدا باز کن!