حکم شکار

سر به معنای تاسف تکون میده و سقف که باز میشه،جیغی خفه از سر ِ خوشحالی میکشم...دست هام رو دو طرف ِ صورتم میذارم و مینالم: 
-وای خدا. 
وزش باد باعث میشه شال از سرم بیوفته و موهای ِ فری که باز گذاشته بودم،به رقص در بیان...همونطور که می خندم،محکم سر به چپ و راست تکون میدم و موهام شلاق وار به صورتم میخورن. 
از جانب ِ سرگرد،فقط نگاه نصیب دیوونه بازیام میشه و اخم هاش!آخ که یه روز به عمرم مونده باشه،این اخم ها رو باز و یه کاری می کنم قهقهه بزنه. 
تو کل ِ مسیر من از سقف ِ باز ِ ماشین لذت می برم و اون از اخم های ِ غلیظش.  
ماهی که تو اسمونه و نخل هایی که دور تا دور جاده چشمک میزنن به راحتی میتونن منو دیوونه خودشون کنن! 

با توقف ماشین و پیاده شدنش،به خودم میام و به تبعیت ازش پیاده میشم...دنبالش راه میوفتم: 
-کجا میریم؟ 
می ایسته و با دست به مقابلش  اشاره میکنه...و من خودم رو تو رستورانی می‌بینم که نخل های دورتادور و آبشارش،حسابی خیره کنندست. قسمتی تخت های سرپوشیده و قسمتی تخت های سرباز وجود داره.  
با قدم هایی بلند ولی با طمأنینه به سمت یکی از تخت های سرپوشیده میره که ناخودآگاه آرنجش و می‌گیرم...با کمی مکث به سمتم بر‌می‌گرده و سوالی نگاهم می‌کنه. با انگشت اشاره ام به تخت های سرباز اشاره می‌کنم: 
-بریم اونجا!