حکم شکار

با اخم می توپم: 
-نخیر. من می خوام کامل یاد بگیرم... 
بی هیچ وقفه و مکثی بعد از اتمام ِ حرفم،تو صورتم نعره میزنه: 
--مگه نمیــگم دهنتو ببند تا حرفم تموم شـــه؟ 
قدمی عقب میرم و یکه خورده،با دهانی نیمه باز و چشم هایی گرد شده نگاهش می کنم. چرا این طوری شد؟ یهو افسار پاره میکنه؟ 
--توضیح به تو نیومده. پنج دور،دور ِ سالن بدو! 
گیج نگاهش می کنم و با دست به سمتی هُلم میده: 
--یالا...بدو! 
بعد از نفس ِ عمیقی شروع به دوییدن میکنم فکر این که سالن ِ به این بزرگی رو پنج دور،باید بدوم کم مونده اشکم رو دربیاره. یه دور که میزنم،صدای ِ دادش تو سالن میپیچه: 
--صدای ِ قدم هات رو چرا میشنوم؟این دور حساب نیست. از اول! 
زیر ِ لبی جد و آبادش،اللخصوص عمه جانش رو مورد ِ عنایت و لطف قرار میدم و تمام ِ سعی ام رو می کنم تا قدم هام صدایی ایجاد نکنه. تقریبا یه دور ِ دیگه می دوام که دوباره فریادش بلند میشه: 
--چرا مثل ِ پنگوئن میدوئی؟قدرتی بدو...دست هات کنار ِ پهلو هات از آرنج خم شه. این دور هم حساب نیست. 
لب می گزم تا فحش نثارش نکنم. قطعا اگه دهن باز کنم نقل و نبات،شعر و شکلات میریزه بیرون! 
--از بینی نفس بکش! 
سعی می کنم...ولی نمی تونم و به علت تند دوییدن،از دهن نفس می کشم. صدای فریاد ِ وحشتناکش باز تو گوشم میپیچه و من به این فکر می کنم که حنجره اش قطعا زخم میشه با این روال.