حکم شکار

چند نفس عمیق برای به خودم مسلط شدن می کشم و از رختکن خارج میشم...انتظار دارم اون رو هم با لباس های عوض شده ببینم اما با همون تیشرت ِ یشمی  و شلوار جین ِ مشکی،پشت به در ِ رختکن و دست به کمر ایستاده. 
تک سرفه ای برای اعلام وجود می کنم و به سمتم برمی گرده و تا دهن باز میکنه برای چیزی گفتن،خشکش میزنه انگار. اول بازوی لُختم...و بعد به موهام نگاه می کنه.  
معذب، کمی تو جام تکون میخورم و میگم: 
-حالا که مجبور شدم سرلُخت وایسم،لااقل اینطوری نگام نکن. 
سریع نگاه ازم میگیره و کف ِ جفت دست هاش رو دوبار روی صورتش میکشه. بعد از چند لحظه مکث،بی این که نگاهم کنه شروع به توضیح میکنه: 
--اینی که میخوای آموزش ببینی،اسمش نین جوتسوعه. نین جوتسو یه ورزش گسترده ست و شامل ِ شاخه های زیادی میشه. مبارزه بدون سلاح،مبارزه با شمشیر،مبارزه با چوب، مبارزه با تبرزین،داس و زنجیر،سوارکاری،و حتی تمرینات ِ تو آب...نین جوتسو یعنی هنر ِ پنهانی. ما باید... 
وسط حرفش می پرم و سریع و مشتاق می پرسم: 
-معنیش میشه هنر ِ پنهانی؟ 
چند لحظه چشم میبنده و انگار که میخواد به خودش مسلط شه تا به خاطر این وسط ِ حرفش پریدن چیزی بهم نگه. چشم که باز میکنه،دستوری میگه: 
--ساکت باش و گوش کن! 
سر تکون میدم و ادامه میده: 
--تو برای یه هدف ِ مشخص قراره آموزش ببینی و مدت ِ کوتاهی قراره از این نوع ورزش استفاده کنی...پس لازم نیست به طور ِ گسترده یاد بگیری. 
با اخم می توپم: 
-نخیر. من می خوام کامل یاد بگیرم... 
بی هیچ وقفه و مکثی بعد از اتمام ِ حرفم،تو صورتم نعره میزنه: 
--مگه نمیــگم دهنتو ببند تا حرفم تموم شـــه؟