حکم شکار

بی صدا اشک می ریزم و ناخودآگاه پیشونی به سینه ستبرش می چسبونم...حرکت ِ نوازش وار ِ دست هاش روی سرم متوقف میشه.  
و من همونیم که نمیذاشتم از روی ِ خشم،برای لحظه ای بازوم و تو مشت بگیره! 
میدونم تعجب کرده که چرا این کارو کردم...ولی تو این لحظه چی میتونه به غیر از گندم و گیتی برام مهم باشه؟و چی میتونه بیشتر از یه تکیه گاه ِ مطمئن مثل سرگرد بهم آرامش بده؟ 
بعد از چند ثانیه مکث که مسلما از روی ِ تعجبشه،دست ِ راستش که روی سَرَمه نوازش رو از سر میگیره و دست ِ چپش رو دور ِ شونه هام میپیچه. بعد از مدتی طولانی،بلاخره تن به آغوش ِ کسی سپردم...به جرئت می تونم بگم این نوع بغل رو آخرین بار مادرم بهم هدیه داده! 

لرزش ِ شونه هامو که زیر ِ دستش احساس میکنه،بیشتر به خودش فشارم میده و حس می کنم که چونه اش رو،روی ِ سرم میذاره. دست هام و بالا میارم و رو کمرش میذارم و کم کم گریه ام با صدا میشه. 
ازش جدا که میشم؛با انگشت های ِ شصتش اشک هامو پاک میکنه...متعجب حرکاتش رو تجزیه،تحلیل می کنم و...الان اشک هام و پاک کرد؟!سرگرد نیاوش ِ شمس؟بــاورم نمیشه که یه حرکت ِ محبت آمیز بلاخره ازش دیدم. 
با اخمی که قشنگ معلومه از سر ِ عصبانیت و ناراحتیه میگه: 
--فایت بند و از کجا میشناسی؟