حکم شکار

کلافه دستی تو موهاش میکشه و با همون دست،چند بار آروم به پشت ِ گردنش ضربه میزنه: 
--فعلا که همینطوره!آره منتظرم...ببیــن!یادت نره چی گفتم دفعه قبل بهت...خیله خب!در پناه ِ خدا! 
نگاه ِ نگران و ترسیده ام،رنگ ِ تعجب میگیره و بلند میشم...مقابلش وایمیستم و به چشم هام زل میزنه. همه ِ هم و غمَمو از چشم هام میخونه که فاصله بینمونو پر میکنه و دستش و آروم روی ِ سرم میکشه: 
--درست میشه! 
دستش زیر ِ فکم قفل میشه و با تحکم و اطمینان میگه: 
--قول میدم! 
اشک هام دستش و خیس میکنن و رو به روم همون سرگردی ایستاده  که خیلی زورگو و اخموئه...ولی بهش اعتماد دارم!هرچه قدر که بد و خشن باشه؛به این طور "درست میشه" گفتن هاش امید می بندم! 
سر به معنای مثبت تکون میدم و چشم از چشم هاش نمی تونم بگیرم: 
-اگه...قرار باشه حق ِ کسی باشن...حق ِ منَن فقط! 
موهای ِ تو صورتم ریخته رو پشت ِ گوشم میفرسته: 
--حق ِ توعن! 
بی صدا اشک می ریزم و ناخودآگاه پیشونی به سینه ستبرش می چسبونم...حرکت ِ نوازش وار ِ دست هاش روی سرم متوقف میشه.  

و من همونیم که نمیذاشتم از روی ِ خشم،برای لحظه ای بازوم و تو مشت بگیره!