حکم شکار

بی هوا به سمتم بر می گرده و این برگشتن باعث میشه سینه به سینه اش وایستم... 
--اونجـا جای ِ یه دختر ِ بی دست و پا نیــست! 
داد زدنش باعث میشه چشم هام ببندم و شونه هام کمی رو به بالا جمع شه...چشم که باز می کنم؛نگاه ِ مملو از خشمش رو همراه با تُن ِ صدای ِ پایین تری دریافت می کنم: 
--ببین...نمیرم خاله بازی!نمیرم خوش گذرونی!دارم میرم تو دهن ِ شیر رسما...مهمون هم ببرم با خودم لابد؛هان؟

وقتی با ملایمت صحبت کردن هیچی عایدم نشد؛باید به داد و هوار اکتفا کنم پس! 
مثل ِ خودش صدام و بالا می برم و بی هیچ ترس و واهمه ای تو چشم هاش زل میزنم: 
-اونا خواهرای ِ منو دزدیــدن!همچین حقی بهم نمیدی احیانا؟ 
--چه حقی؟بشین سر ِ جات تا خواهراتو صحیح و سالم تحویلت بدم دختر ِ خــوب! 
گستاخانه و مصِر ابرو بالا میندازم: 
-نمیشینم!میخوام بیام... 
جوری تو صورتم داد میزنه که به خودم می لرزم و دست به دیوار ِ پشت ِ سرم میگیرم... 
--گفتم نـــه یعنی نـه! 
یکه خورده نگاهش می کنم و...چه جوری میتونه انقدر به تار های ِ صوتیش فشار بیاره؟از شدت ِ خشم کبود شده...واقعا این موضوع انقدر مهمه که در این حد عصبانیش کنه؟نمیفهمم! 
--تو کار هایی که بهت مربوط نیست سَرَک نکش!بگو خب! 
مظلومانه نگاهش می کنم: 
-من اصلا به پَرو پات نمی پیچم. قول میدم...