حکم شکار

صدای ِ زنگ ِ خونه بلند میشه و نگاه از لبخند های ِ گندم و گیتی می گیرم...چند ثانیه به سقف خیره میمونم و...کیه یعنی؟!نکنه افراد اون باند برگشتن تا سر به نیستم کنند؟ 
بلند میشم و شومیز و شالی تن می زنم و با قدم هایی لرزون،مسیر ِ بین ِ اتاق و آشپزخونه رو طی می کنم...چاقوی ِ میوه خوری و از جای ِ قاشق چنگال ها بیرون می کشم و سعی می کنم گام هایی که بر می دارم بی صدا باشه.  
در چشمی نداره متاسفانه و نمی تونم بپرسم "کیه"!چون قطعا میفهمه من خونه ام و میزنه شتکم میکنه. 
چاقو رو محکم تو دستم می گیرم...نفس ِ عمیقی می کشم و پچ پچ وار به خودم تشر می زنم "به اعصابت مسلط باش گیسو!اگر نتونی از خودت دفاع کنی کلاهت پس ِ معرکست..." 
باید یهویی در و وا کنم...آره یهویی وا کنم؛شوکه میشه و قشــنگ ناک اوتِش می کنم. 
زنگ ِ در دوباره به صدا در میاد و بیشتر از این نمی تونم صبر کنم...پس در و یه هوا باز می کنم و بی لحظه ای درنگ با چاقو و جیغ به شخصی که بیرون ایستاده حمله می کنم! 
اون شخص هم نامردی نمیکنه و همون دستی که توش چاقو هست رو می پیچونه...و از پشت منو بغل میکنه!این...مگه الان نباید منو قیمه قیمه می کرد؟کلیه هامو در میاورد و از این قضایا...پس چرا الان بغلم کرده؟ 

از شدت ِ هیجان نفس نفس می زنم...سر می چرخونم و با دیدن ِ شخص ِ بغل کننده،نفس ِ آسوده ای می کشم!با اخم هایی درهم بهم زل زده و اگر یک میلی متر  جلو تر بیاره سرشو،قطعا بینی هامون به هم برخورد میکنن! 
من ِ احمق چرا زود تر از بوی ِ عطرش نفهمیدم کیه!؟ 
--قرار بود درو باز نکنی...ماده شیـر!