حکم شکار

--قبل ِ رفتنت برو حساب داری تا... 
با چشم هایی گرد شده وسط حرفش می پرم: 
-به این زودی اخراج شدم؟! 
کف ِ هر دو دستشو به دسته های صندلیم جڪ میزنه و خم میشه روم و فاصلمون کم میشه...به پشتی صندلی تکیه میدم تا فاصله رو زیاد کنم و چرا امروز تو کار ِ کم کردن ِ فاصله ست هی؟ 
جلو تر میاد و...یا حسیــن!من دیگه جا ندارم عقب برم؛کجا میاد؟ 
--مگه نگفتم وسط ِ حرفم نپر دختره ی ِ خیره سَر؟ 
‌تازه دوهزاریم میوفته: 
-چرا باید هر کاری که میگی و بی برو برگرد انجام بدم؟ 
--مثل ِ این که آخرین مکالمَمونو فراموش کردی!هوم؟ 
یادم نرفته که گفته "به راحتی می تونم سر پرستی ِ گندم و گیتی رو ازت بگیرم!" 
با خشم به چشم هاش نگاه می کنم و اون ادامه میده: 
--میری حسابداری و حقوق ماه ِ اولتو میگیری! 
-حقوق ِ همه تو این تاریخ پرداخته میشه؟ 
هیکل ِ مبارکو کنار میکشه: 
--‌نه!اولین حقوق تازه وارد ها رو زود تر میدیم فقط! 
گل از گلم میشکفه: 
-چـه خوب!فقط...اجاره خونه رو از حقوق کم میکنی دیگه؟ 
سر به معنای ِ مثبت تکون میده و صدای ِ نادری تو اتاق میپیچه: 
--خب!بریم سراغ ِ دیگر توضیح ها خانم احمدی...