حکم شکار

بی مقدمه،همونطور که بالا سرم وایستاده میگه: 
--فایبت بند...باند ِ خلافکاریه که چهار سال ِ پیش به ظاهر منهدم شد. باندی که هر کاری میکنه...از قاچاق مواد گرفته تا قاچاق ِ اعضای ِ بدن ِ انسان! 
با چشم هایی وق زده نگاهش می کنم: 
-گندم و گیتی...الان... 
دست به سرم میگیرم و اشک های ِ داغم،گونه های ِ سردم و معطر می کنند: 
-وای!وای بدبخت شدم! 
--یه حدس هایی میزنیم...اونم اینه که بچه ها رو میخوان به شیخ های ِ عرب بفروشن!تنها گندم و گیتی نیستن...بلکه گزارش آدم رُبایی جدیدا از جاهای ِ دیگه هم داده شده! 
تند میگم: 
-نگو...نگو تو رو خدا نگو! 
مقابلم زانو میزنه و با اون چشم های عصیانگر و خشمگینش اشک هام و از نظر می گذرونه و چیزی نمیگه...بعد از چند لحظه که به خیره نگاه ِ کردنمون میگذره،میگم: 
--منو از کجا میشناختن؟اسمَمو...اسمَمو می دونستن! 
نیشخندی میزنه و پلک هاش و یک بار روی ِ هم میذاره: 
--اونم میفهمی!به زودی... 
با کف ِ هر دو دستم محکم به زمین می کوبم و بی حوصله داد می زنم: 
-من الان حوصله ِ معـما ندارم...میفهمی؟هنوز معما هایی که قبلا فرو کردی تو ذهنم،مجهول باقی مونـــدن. بس کـن! 
دوباره وایمیسته و سر به چپ و راست تکون میده: 
--اگه میخوای گندم و گیتی رو زود تر ببینی؛از حجم ِ سوال هات کم کن! 
و به سمت ِ در میره...تو همون حالت که نشستم با تن ِ صدای ِ بلندی میگم: 
-کجـــا میری؟ 
بی این که سمتم برگرده میگه: 
--ستاد!من که رفتم درو قفل کن...هر کسی هم در زد،باز نکن!خداحافظ!