حکم شکار

بی حوصله دست زیر ِ چونه ام و میزنم و برای توضیحاتش سر تکون میدم...نفسم و از فرط کلافگی،با شدت به بیرون فوت می کنم و طره موی ِ فرفری ِ تو صورتم ریخته،بالا پایین میپره. فارغ از توضیح هاش،دوباره فوت می کنم و این بار چند تار ِ دیگه هم به فرفری هام اضافه میشه. 
بی صدا می خندم و هر چه قدر که بیشتر فوت می کنم،تار ِ موهام بیشتر قدرت رقصندگیشونو به رُخم می کشن! 

به خودم که میام؛می بینم اتاق در سکوت فرو رفته و نریمان مات و مسخ شده خیره ِ منه و سرگرد تو درگاه ایستاده و بدتر از نریمان نگاهم میکنه! 
دستم و از چونه ام جدا میکنم و با خجالت چشم به مانیتور می دوزم و مِن مِن کنان میگم: 
-اِم...چیز...من دیگه یاد گرفتم. می تونید در مورد ِ چیزای دیگه توضیح بدید! 
به همون حالت ِ نگاهش ادامه میده و انگار که اصلا حرفامو نشنیده...نیم نگاهی به سرگرد میندازم و چند قدم نزدیک تر میاد و با تهدید نگاهم میکنه!چه مرگشه اینطوری با چشم هاش داره قبرمو میکنه؟ 
موهای ِ بیرون افتاده از مقنعه امو مرتب می کنم و با کف ِ دست،آروم روی میز می کوبم تا از هپروت بیرون بیاد و...میاد!نیم نگاهی به سرگرد میندازه و تا میاد چیزی بگه؛سرگرد پیشدستی میکنه: 
--ولی زاده کارت داشت! 
نادری سری تکون میده و از اتاق خارج میشه...