حکم شکار

برای افکار ِ پوچم سری به چپ و راست تکون میدم و بلند میشم...تو رختکن سرویس بهداشتی و حمام بود. پس چرا رفت بالا؟ لابد فکر کرده میخوام حمام کنم و...بد نیست تنم رو به آب برسونم تا شاید از دست این افکار مالیخولیایی خلاص شم.  
بعد از گرفتن دوشی سریع و خشک کردن ِ موهام با سشوار داخل رختکن و پوشیدن لباس، روی سکو هایی که تو سالنه به انتظار میشینم. هنوز هم تو فکر ِ کارهای احمقانه ام هستم و دقیقا نمیدونم از کدوم قسمت از مغزم، هر چند لحظه یک بار پرسیده میشه که "واقعا انتظار داشتی تو رو ببوسه؟". 
با وراد شدنش به سالن، بدون این که نگاهش کنم می‌ایستم و کیفم رو روی دوشم میندازم. اون هم چیزی نمیگه و در سکوت از خونه خارج و سوار ماشین میشیم. دقیقا جایی که انتظارش رو ندارم، کنار ِ اسکله نگه میداره و قبل از پیاده شدن میگه: 
--پیاده شو! 
پیاده میشم و وقتی کنار ِ اسکله شروع به قدم زدن میکنه میگم: 
-کجا میریم؟ 
از گوشه چشم نگاهم میکنه و من نگاه می دزدم و خلیج ِ فارس جدا خیلی زیباست. 
--بد نیست یه کم قدم بزنیم. 
سر به معنای مثبت تکون میدم و شونه به شونه اش قدم زدن، باز هم یاد آور این میشه که منتظر بودم منو ببوسه. هر دو قدمم مساوی با یک قدمِشه و این با اقتدار دست تو جیب کردنش،باعث میشه چند لحظه خیره‌اش بمونم.  
چیزی نمیگه...چیزی نمیگم. نیاز داریم به این سکوت انگار!