حکم شکار

گفته بودم خوب بلده حرصم رو در بیاره؟خب الان هم میگم خوب بلده آب شه روی آتیش ِ حرصم! 
حس ِ این که کف ِ دستش نوازش وار روی کمرم بالا پایین میشه،حسابی دیوونه کننده‌ست! دیوونه کننده تر از اون، چشم های مشکی پوشِشه که دست از نگاه کردن به لب هام برنمی‌داره. 
قلبم تو دهنمه و صدای ِ کوبشش کل وجودم و فرا گرفته...این چه حسیه دارم؟ 
دستی که روی بازومه،تغییر مکان میده و پشت ِ گردنم میشینه. اولش فکر کردم قصد داره سرم رو به خودش نزدیک‌تر کنه...ولی وقتی موهام به سمت ِ عقب کشیده شد فهمیدم نه؛ میخواد موهام رو کنار بزنه. 
همین که موهام رو به پشت ِ سرم هدایت میکنه، انگار که به خودش میاد. نگاه از لب هام میگیره و دستش از گردنم جدا میشه و خیز میگیره و کمک میکنه از روش بلند شم.  
میشینم و اون بعد از ایستادن میگه: 
--میرم بالا دوش بگیرم...اگر اومدی بالا برق ها رو روشن نکن و پرده ها رو نکش.  
و میره و من به این فکر می‌کنم که چرا از پس زدنش جا خوردم؟نکنه انتظار داشتم منو ببوسه؟مسخره‌ست!واقعا همچین انتظاری داشتم؟! 
با یه ذره جستجو درون ِ خودم متوجه میشم که بله...داشتم! 
دستی به پشت ِ گردنم...دقیقا همون جایی که دستش رو گذاشته بود می‌کشم. یه احمق بیشتر نیستم!الان پیش ِ خودش چی فکر میکنه؟نزدیک بود منو ببوسه و من بدون هیچ عکس العملی،منتظر نگاهش می‌کردم و...چرا زودتر پیشدستی نکردم برای پس زدنش؟