حکم شکار

بالشتی از روی ِ تخت برمی دارم و همونطور که به سمت ِ کاناپه میرم،میگم: 
-عمرا اگه من با تو روی ِ یه تخت بخوابم. 
روی کاناپه،پشت بهش دراز می کشم و به خاطر نداشتن ِ پتو توی خودم جمع میشم... 
--من هلاک پیش ِ تو خوابیدنم آخه... 
لحن ِ تمسخروار و صدای ِ پوزخندش باعث میشه به پشتی ِ کاناپه چشم غره برم و بیشتر تو خودم جمع بشم. نمیدونم به خاطر این که جام عوض شده خوابم نمیبره یا...پوف ِ کلافه ای می کشم و صدای ِ نفس های عمیق و نامنظم سرگرد نشون دهنده اینه که اون هم نخوابیده! 
من جدا قبول کردم که تو اون ماموریت حضور داشته باشم؟انگار که دارم خودم رو تو آتیش میندازم...زنده زنده!گفت یادم میده چیکار کنم و چجوری از خودم دفاع کنم اما...با خودم که می تونم صادق باشم؟من می ترسم!هر کسی هم بود می ترسید. شوخی که نیست...رسما دارم میرم برای شکست ِ یک باند بزرگ و خطرناک. 
شخصی که مَثَل ِ "آدمو سگ بگیره ولی جو نه" رو گفته،قطعا منو دیده بوده. میگه باید کمکم کنی...خب از من ِ آماتور و نابلد،چه کمکی ساخته ست؟دیگه راه برگشتی نیست و این رو می دونم.  
خدا خودش ما رو حفظ کنه و گندم و گیتی رو بهم برگردونه. 
****

سالن ِ بزرگی که مقابلمه،خالی از آدم و پر از وسیله های ورزشی هست. بعد از مخفیانه و با احتیاط وارد ِ یک ویلا شدن،به زیر زمین ِ ویلا اومدیم و...با این سالن رو به رو شدیم.