رمان زندان بان مجهول بخش دوم

همونطور که از جلوش رد میشدم با صدایی که اثرات خشم توش مشخص بود غریدم:

_ ولی این دلیل نمیشه بخشیده باشمت به خاطر حرفایی که بهم زدی.

هوف کلافه ای کشید و با دست به داخل اشاره کرد، منم بدون حرف دیگه ای وارد شدم.

کنارم ایستاد و گفت:
_ طبقه پایین یا بالا؟

نگاه سر گردونمو روی چشماش متمرکز کردم و جواب دادم:
_ مگه چند طبقه است؟
 
خنده با نمکی کرد.
_ از این پله ها برو بالا. روی هر میزی دوست داشتی بشین. 
منم یه چیزی سفارش میدم و زود میام پیشت.

سری به معنای باشه تکون دادم و خواستم حرکت کنم که دوباره گفت:
_ راستی چیز خاصی میخوری سفارش بدم؟ میخوای مِنو رو ببینی؟

آه کشیدم و شونه هامو بالا انداختم. 
من که چیزی رو نمیشناختم حتی نمیدونستم مِنو چی هست!

خودش متوجه شرایط شد که سرشو تکون داد و با صدای آرومی گفت:
_ برو بالا منم الآن میام.