رمان زندان بان مجهول بخش دوم

چشمم به فروشگاه بزرگی خورد که تقریبا شلوغ بود. 
اونجا نمیتونست آسیبی به من بزنه پس بهترین مکان برای یه قربانی مثل من محسوب میشد.

راهمو کج کردم و خواستم وارد فروشگاه بشم که چشمم به عمم و دختراش خورد.

اوضاع از این بهتر نمیشد باشه! 
دست کامران میوفتادم شرف داشت تا گیر عمم و خانوادم بیوفتم.

از فروشگاه فاصله گرفتم و باز شروع به دویدن کردم.
کامران چرا خسته نمیشد؟ 
چرا بیخیالم نمیشد؟

برعکس اون من دیگه حتی نفس برای راه رفتن نداشتم و هر لحظه ممکن بود با سر به زمین بیوفتم.

شاید یه ربعی میشد که در حال دویدن بودم و پاهام دیگه هیچ جونی نداشت.

حتی شجاعت نداشتم برگردم پشت سرمو نگاه کنم ولی مطمئن بودم هنوز دقیقا پشت سرم میدوعه و قصد کوتاه اومدن نداره.

دیگه نفس هام به خس خس افتاده بود و گلوم میسوخت.
پهلوم به شدت درد گرفته بود و پاهام دیگه منو یاری نمیکردن.

میدونستم هنوز باید بدوئم ولی دیگه در توانم نبود.