رمان زندان بان مجهول بخش دوم

 

 

چشماش رنگ ناراحتی گرفت و آروم گفت:

 

_ درسته من نباید میزدمت

_ واقعا؟ تنهایی به این نتیجه رسیدی؟

_ ولی تو هم بی گناه نبودی! 

 

خودتم بهم سیلی زدی، خودتم حرفای خوبی بهم نزدی! خودتم زبون درازی کردی و الانم داری اینکارو میکنی

 

اما انگار اون بی تفاوت تر و بی اهمیت تر به قضایا بود که اونطور خونسرد نگاهم میکرد.

 

هوفی کشیدم و سرمو پایین انداختم که صداش رو بازم شنیدم:

 

_ تو چرا بابت هر مسئله ای هم خجالت میکشی؟ 

بابا آدم گشنه که باشه صدای شکمش بلند میشه خجالت کشیدن نداره که بهار!

 

اسممو که صدا زد یه طوری شدم ولی به روی خودم نیاوردم. 

واقعا دیگه توان خجالت کشیدن جلوی این آدم پررو رو نداشتم.

 

از طرفی هنوز ازش بابت حرفاش دلخور بودم و نمیخواستم به این زودی باهاش مهربون بشم.

 

صدای امیرعلی منو از افکارم بیرون کشید.

 

_ میای یا نه دخترجون به خدا دارم از گشنگی پس میوفتما!

 

دوباره صدای شکمم بلند شد که با دست فشارش دادم و تسلیم شده با امیر علی همراه شدم.