رمان زندان بان مجهول بخش دوم

باشه ای گفتم و به طرف پله ها حرکت کردم.
دلم برای صدمین بار برای خودم سوخت.

دختر بدبختی بودم که حتی فرق ساندیچ هارو از هم تشخیص نمیدادم و این به شدت برام تحقیر کننده و دردناک بود.

از اون بدتر امیرعلی پسری نبود که جنبه دونستن این چیزا رو داشته باشه‌.

درسته که خیلی وقتا هوامو داشت و خیلی محبت میکرد اما خب گاهی هم همه مشکلات آدم رو توی سرش میکوبید.

بی کسیمو، نداریمو، بدبختیمو، فراری بودنمو...
اگه جایی پاش میرسید و میشد ازش استفاده کنه اصلا تعارف نداشت.

اگه مامان و بابام زنده بودن من نباید واسه یه ساندویچ دستم جلوی یه پسر غریبه دراز میشد.

بغضمو فرو خوردم و به اطراف نگاه کردم که یه میز برای نشستن پیدا کنم ولی با صدای امیر علی از جام پریدم.

_ هنوز نتونستی انتخاب کنی؟

سرمو به معنای نه بالا انداختم که گفت:
_ پس بیا من ببرمت یه جای خوب.