رمان زندان بان مجهول بخش دوم

بدون عکس العمل فقط به چشماش خیره شدم و منتظر شدم بابت توهینی که به خانوادم کرده بود زودتر عذر خواهی کنه.

یکم توی چشمام نگاه کرد و گفت:
_ فعلا غذامونو بخوریم بعدش میشه حرف زد.

با اینکه مشتاق بودم صحبت هاشو بشنوم ولی چاره ای به جز موافقت نداشتم.

هردو مشغول خوردن شدیم و امیرعلی گاز آخرشو زد و روش یکم نوشابه خورد.

دوباره با دستمال دور دهنشو پاک کرد و صداشو صاف کرد.

بی مقدمه رفت سر اصل مطلب:

_ ببین من متوجه زشتی حرفام هستم ولی تو متوجه رفتارای خودت نمیشی. 

من بدون چشم داشت بهت محبت میکنم و تو بازم احترام هیچی رو نگه نمیداری.

من روی تو دست بلند کردم درسته ولی این در واکنش حرکت تو بود چون این خودت بودی که اول دست بلند کردی روی من.

و تا جایی که یادمه بهار، تا جایی که یادمه بهت گفته بودم نباید همچین کاری ازت سر بزنه.

نفسی تازه کرد و به عقب صندلی تکیه داد.