رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- یه لحظه حواسم پرت شد... یه مبحث مهم رو جا انداختم... اشکال داره یعنی جزوه‌تون رو قرض بگیرم؟ قول می‌دم سالم برگردونم!

سیاوش با زبان، لبش را خیس می‌کند و بی میل جزوه را از کیفش بیرون می‌کشد.
از اینکه وسایل هایش را به دیگران بدهد متنفر است! متنفر....
جزوه را روی میز می‌گذارد و می‌گوید:

- خدمت شما... فقط تا فردا اگه لطف کنید سالم برسونید دستم خیلی خوب می‌شه. عزت زیاد.

و بدون اینکه مهلتی به ترانه دهد، از در کلاس خارج می‌شود.
ترانه با عجله پشت سرش راه می‌افتد.
این صحبت کوتاه و رسمی دلش را راضی نکرده!

سیاوش یک بند کیفش را روی دوشش می‌اندازد و سمت خروجی قدم برمی‌دارد.
پورشه‌ی زرد رنگِ پارک شده جلوی درب اصلی، حتی از وسط حیاط دانشگاه هم مشخص است.
چرخی به چشمانش می‌دهد و یک راست سمت ماشین سوگند می‌رود.
لبخند شرورانه‌ی سوگند باعث می‌شود مغزش داغ کند و به قدم هایش سرعت ببخشد.
عمیقاً دوست دارد حالش را بگیرد.
دو قدم مانده به ماشین، دوباره صدای ترانه از پشت سرش بلند می‌شود:

- آقا سیاوش...

اینبار جفت ابروی سیاوش بالا می‌پرد.
آخر صنمی با این دختر زیادی افاده‌ای رئیس دانشگاه ندارد که او را با اسم کوچک صدا کند!