رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- آقای صرافیان؟

سیاوش جزوه‌هایش را درون کیفش می‌گذارد و پرسشی به ترانه نگاه می‌کند.
ترانه علوی، همان دختر یکی یکدانه‌ی رئیس دانشگاه است که تقریباً از ترم اول عاشق و دلباخته‌ی سیاوش شده بود.
کمی این پا و آن پا می‌کند.
سیاوش با همان بی حوصلگی همیشگی‌اش می‌گوید:

- امرتون خانوم علوی؟ 

ترانه با من و من می‌گوید:

- امم... می‌خواستم ببینم جزوه های امروز رو نوت برداری کردید؟

یک تای ابروی سیاوش بالا می‌پرد.

- بله... چطور؟

- می‌خواستم اگه می‌شه ازتون قرضش بگیرم.

سیاوش مشکوک سرتا پایش را از نظر می‌گذراند.

- ماشاالله خودتون که انگاری ماشین تحریر نشسته بودین تو حلق استاد واو به واو رو می‌قاپیدین چاپ می‌کردین رو کاغذ! جزوه من به چه کارتون میاد دیگه؟

ترانه سرخوش از اینکه سیاوش سر کلاس توجهش به او بوده لبخند می‌زند‌.
طفلک خبر ندارد سیاوش بی اختیار تیز است و همه چیز را در هوا می‌زند!
البته از این هوشش در مسائل عشق و عاشقی صد درصد بی بهره است چون پس از گذشت چند ترم هنوز نفهمیده این سرخ و سفید شدن های ترانه از چیست!