مربــــای پـــرتقال سیاوش کف دستش را چندبار روی میز پیشخوان می‌کوبد. - ببخشید؟ مرد کچلی، که روی صندلی پشت پیشخوان خوابش برده بود، با بدعنقی از خواب پرید. با کف دست دور دهانش را پاک می‌کند و طلبکار به سیاوش زل می‌زند. - فرمایش؟ صورت سیاوش یک لحظه از لحن بد مرد درهم می‌رود. - والا غرض از مزاحمت می‌خواستیم یه دست گل کوچیک بزنیم دنبال یار می‌گشتیم. مرد حسابی نصف شبی جز اتاق چی می‌تونم ازت بخوابم؟ مرد نیم نگاهی به سوگند که همراه سیاوش است، می‌اندازد و بعد؛ بیخیال چشمش را می‌بندد و دوباره به صندلی تکیه می‌دهد. - یه اتاق بیشتر نداریم. به پسر مجرد و زیدش هم اتاق نمی‌دیم. خوش گلدین... قبل از اینکه سیاوش حرفی بزند، سوگند هول دستش را دور بازویش حلقه می‌کند و با لبخند تصنعی می‌گوید: - آقا این چه حرفیه... ما زن و شوهریم! سیاوش با ابروهای بالا پریده نگاهش می‌کند. خیلی سعی می‌کند جلوی زبانش را بگیرد، اما اگر چیزی نگوید احساس می‌کند می‌ترکد! سرش را زیر گوش سوگند خم می‌کند، در حد زمزمه؛ از بین دندان های بهم چسبیده‌اش می‌غرد: - من به گور پدرِ پدر مرده‌م بخندم اگه شوهر تو باشم!
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 73 از 141
(از کل 1,406)