رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سمتش عقبگرد می‌کند.
سوگند کنجکاو گردن می‌کشد تا دختر روبروی سیاوش را ببیند.
همه‌ی شیشه ها را پایین می‌دهد تا صدایشان را بشنود اما چیزی دستگیرش نمی‌شود که نمی‌شود...

فقط از پشت سر سیاوش را می‌بیند که تیشرت مشکی جذبش دارد در تنش پاره می‌شود و کم مانده بازوهایش بیرون بپرد.
و او تمام تمرکزش را گذاشته که به عضله های پیچ در پیچش‌ فکر نکند.
همان لحظه سیاوش موهای لخت خرمایی رنگش را چنگ می‌زند و دستش را تا گردنش امتداد می‌دهد.
چیزی در دل سوگند فرو می‌ریزد.
بی اختیار بلند صدایش می‌زند:

- سیاوش!

سیاوش سمتش می‌چرخد و ترانه یکه خورده به دخترک زیادی جذاب، درون پورشه نگاه می‌کند.
 
وقتی نگاه منتظر سیاوش را می‌بیند تازه می‌فهمد چه غلطی کرده.
در دل می‌گوید:

- اصلاً عذاب وجدان نداشته باش... به هیچ وجه... تو کاری به سیاوش نداری... تو فقط یکم در مقابل زیبایی ها سست عنصری که اونم خاک تو سرت کنم اما... من اصلاً کاری به کار سیاوش...

صدای سیاوش رشته‌ی افکارش را پاره می‌کند:

- چی می‌خواستی بگی؟

- دارم!