رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


از در دانشگاه که بیرون می‌آید، برای هفتمین بار در طول هفته‌ای که گذشت؛ پورشه‌ی زرد سوگند را جلوی در دانشگاه می‌بیند.
چشمش‌را محکم روی هم می‌فشارد و زیر لب غر می‌زند:

- صد رحمت به زگیل!

تسلیم شده سمتش می‌رود.
اولین بار در طول این هفته است که صبرش سر آمده و به وجود سوگند توجه می‌کند...
سوگند با دیدن سیاوش که راهش را سمت ماشینش‌کج کرده استرس می‌گیرد.
در دل برای بار هزارم خودش و جهانگیر را لعنت می‌کند.

- نخورتم! وای...

چشمش‌ روی قدم های با صلابت سیاوش می‌نشیند و دوباره با خودش زمزمه می‌کند:

- قشنگ مشخصه از راه رفتنش‌ می‌خواد بیاد بشوره پهنم کنه آفتاب بخورم... خدایا... خدایا...

به "خدایا" گفتن سومش نمی‌رسد، چون سیاوش با بند وسط انگشت اشاره چندبار محکم به شیشه‌ی ماشین می‌کوبد و اشاره می‌زند سوگند شیشه را پایین دهد.
سوگند مضطرب لبش را گاز می‌گیرد و مسخره لبخند می‌زند.

- سلام...

سیاوش با چشم های عسلی جدی شده‌اش به سوگند نگاه می‌کند.

- خانوم شما مشکلت با ما چیه؟ شدی عزرائیل هر قبرستونی می‌رم این زردکتو پشت سرم می‌بینم. چه خبرتونه؟ بابا یواش تر!