رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش به خیال خامش پوزخند می‌زند.

- لطف کردی بعد عمری یه بابا جدید گذاشتی تو کاسه‌مون... می‌تونیم بد باشیم مگه؟

سوگند معذب لبش را گاز می‌گیرد و سرش را پایین می‌اندازد.
سیاوش نچی می‌کشد و سرش را به چپ و راست تکان می‌دهد تا مثلا افکار درهمش بپرد.

- ما رفتیم... با اجازه.

صدای جهانگیر بلند می‌شود.

- سیاوش...

نفس در سینه‌‌اش گره می‌خورد.
حس عجیبی است!
پدر دار شدن به خودی خود عجیب است و اولین باری که پدرش صدایش زده، عجیب تر...
کلافه سمتش می‌چرخد.

- نکن خان دایی... نکن جون عزیزت... مخم داره سوت می‌کشه! بذار اول از اینجا سالم برم بیرون بعد اگه خواستی باز ادامه بده...

جهانگیر حق را به سیاوش می‌دهد.
اما با من و من می‌گوید:

- می‌شه باز ببینمت؟

- من الان حوصله خودمم ندارم... حالا می‌خوای جوابتو بدم؟

جهانگیر تند تند سرش را به نشانه نفی تکان می‌دهد‌.

- نه..‌. نه... هروقت احساس کردی آماده‌ای خودت بیا پیشم بابا. سوگند برو دایه رو بگو بیاد پیش من خودت سیاوش جان رو برسون خونه.