رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند با التماس می‌گوید:

- به خدا جهانگیر خان دیوونه‌م کرده... منم که دوست ندارم هرجا شما می‌ری پشت سرت راه بیفتم! خسته شدم خودمم...

سیاوش چشم گرد می‌کند.

- روز و شب ما رو یکی‌ کردی می‌خوای خسته هم نشی؟ چی از جونم می‌خواید شماها؟

سوگند چشم می‌دزدد و با ترس‌ و لرز می‌گوید:

- بابات می‌خواد سهمتو بده... می‌خواد بیشتر باهات آشنا شه... می‌خواد کمبودهایی‌که برات گذاشته رو جبران کنه!

سیاوش بی اختیار به قهقهه می‌افتد.

- بابام؟ پاستیل خرسیه مگه؟ یه شبه بابا دار شدیم... حالام یه شبه می‌خواد پدری کنه واسمون!

سوگند نگاهی به دور و اطرافش می‌اندازد.
سنگینی نگاه دانشجویان را به وضوح احساس می‌کند.
به داخل ماشین اشاره می‌زند و می‌گوید:

- می‌شه بیای بالا؟ خیلی تو چشمیم همه دارن نگاهمون می‌کنن...

سیاوش چشمش را دور و اطراف می‌گرداند و با حرص زیرلبی می‌گوید:

- این زردک رو مثل پیرهن عثمون علم کردی اومدی دم در دانشگاه دولتی... می‌خوای نگاهم نکنن؟

سوار می‌شود و منتظر به سوگندِ مضطرب نگاه می‌کند. 
سوگند عصبی پوست لبش را می‌کند و‌ یک ضرب سراغ اصل مطلب می‌رود:

- جهانگیر خان می‌خواد شما بیای تو عمارت زندگی‌ کنی!