رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


آرش هم خودش را صاف کنار سیاوش می‌اندازد.
سیبی از روی میز برمی‌دارد و همانطور که لش کرده گاز بزرگی‌ به سیب می‌زند.

- خب جهان جون... می‌فرمودی... 

سیاوش معنادار نگاهش می‌کند اما آرش واقعاً جانور بیخیالی است. به روی مبارک خودش هم نمی‌آورد که سیاوش با صورت کج و معوج خیره‌اش شده.

جهانگیرخان در کمال آرامش به سیاوش اشاره می‌زند:

- ایشون سیاوش هستن داداشت.

ابروهای جفتشان بالا می‌پرد. سیاوش کف دستش را محکم روی لبش می‌کشد تا خنده‌اش را فرو بخورد. زیرلب می‌گوید:

- کلاً به مقدمه چینی اعتقادی نداره بزرگوار. زرتی می‌ره سر اصل مطلب.

آرش سوتی می‌کشد و سر تا پای سیاوش را بارانداز می‌کند.

- جون چه داداشی... باز خوبه این یکی رشدشو کرده. دیگه نمی‌خواد بعد عمری داداشمونو با کالسکه ببریم تو پارک بگردونیم.

جهانگیر اطلاع می‌دهد:

- سه سال ازت بزرگ تره بچه.

- خان داداش باید صداش کنم پس... مامان می‌دونه؟

جهانگیر چرخی به چشمش می‌دهد.

- سوگند زحمتشو می‌کشه.

سوگند دوباره چشم گرد می‌کند.

- من این وسط چه کاره حسنم؟