رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


دهان سوگند باز می‌ماند. با اعتراض صدایش می‌زد:

- جهانگیر خان! من چه می‌دونم چی بگم. ریش و قیچی دست خودت... من می‌رم تو حیاط.

و سریع سمت در پا تند می‌کند.
سیاوش بهت زده صدا بالا می‌برد:

- عجب بابا... کجا ول می کنی می‌ری زن حسابی؟ 

قبل از اینکه پشت سر سوگند راه بیفتد جهانگیر شانه‌اش را می گیرد.

- بمون... باهات حرف دارم.

سیاوش با لبخند زورکی سمتش می‌چرخد.

- خان دایی من چه حرفی با شما دارم آخه قربون شکلت؟ این خانمه به زور منو آورد این خراب شده حالا سرشو مثل چی انداخت پایین رفت.

جهانگیر با التماس نگاهش می‌کند.

- من از آریا خواستم بیارتت اینجا... 

با دست به مبل سلطنتی اشاره می‌زند.

- چند لحظه می‌شه بنشینی؟

اخم سیاوش درهم می‌رود. از اولش نباید به سوگند اعتماد می‌کرد...
بی میل روی مبل می‌نشیند و منتظر به جهانگیر نگاه می‌کند.

- بفرما ما نشستیم. امرتون؟

- من جهانگیر صرافیانم!