رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


صورت سوگند مچاله می‌شود.
به نشانه تاسف برای جهانگیر سر تکان می‌دهد‌.
سیاوش متعجب به دور و اطرافش نگاه می‌کند.
به خودش اشاره می‌زند و بهت زده می‌گوید:

- با منی جناب؟ 

جهانگیر نفسش را با حسرت بیرون می‌فرستد.

- آره بابا...

سوگند از پشت سر سیاوش دارد خودش را تکه پاره می‌کند تا جهانگیر این لحن مسخره را جمع و جور کند!
تا حالا با آرشی که بیست و چندسال بزرگش کرده اینطور حرف نزده بود که با سیاوش حرف می‌زد...
سیاوش سمت سوگند برمی گردد.
انگشت اشاره‌اش را روی شقیقه‌ش چرخاند و با ترحم می‌پرسد:

- خان داییمون کم داره؟ 

سوگند با جان کندن جلوی خنده‌اش را می‌گیرد.
جهانگیر حقش بود...

- یکم بگی‌ نگی... بریم بالا.

سیاوش نچی از سر تاسف می‌کشد و پشت سر سوگند به راه می‌افتد.
جهانگیر سمت سالن پذیرایی راهنماییشان می‌کند.
درتمام لحظه روی صد درصد صحبتش سیاوش است...
سیاوش در دل می‌نالد:

- چه غلطی کردم اومدما... کلا مخشون دسته جمعی تاب داره!

جهانگیر با چشمانی ستاره باران به سوگند می‌گوید:

- منو بهش معرفی کن.