رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش چند دقیقه بی پلک زدن نگاهش می‌کند.
پس از چند دقیقه سکوت؛ تنها صدای ضعیفی از بین لب هایش خارج می‌شود:

- جهانگیر صرافیان خیلی ساله عمرشو داده به شما... یه چی بگو تو مخ بگنجه!

جهانگیر شناسنامه به دست نزدیکش می‌شود.

- این شناسناممه... بگیر خودت ببین.

سیاوش نامطمئن شناسنامه را نگاه می‌کند.
بزاق دهانش خشک می‌شود.
او از وقتی به دنیا آمده تا همین امروز؛ پدرش را مرده می‌دانسته...
این که حالا یکی از ناکجا آباد پیدایش شده بود و ادعای پدری می‌کرد درد داشت برایش!
یتیم بودن به نظرش خیلی بهتر از دور انداخته شدن بود...
شناسنامه را در آغوش جهانگیر انداخت و از جا بلند شد.
با صدایی گرفته لب زد:

- مگه فقط بابای مرحوم ما جهانگیر صرافیان بوده؟ خدا داده تشابه اسمی...

چشمان جهانگیر از اشک خیس می‌شود.

- می‌دونم ترجیح می‌دادی مرده باشم تا بعد از بیست و چند سال یهو سر و کله‌م پیدا شه... اما من به حمیرا گفتم بهت بگه مردم. من... 

سیاوش احساس می‌کند دستی از غیب دارد تک تک عصب های مغزش را می‌کشد. آنقدر می‌کشد تا پاره شود.
گوشه‌ی چشمش از سر درد چین می‌خورد.

- اسم مادر ما رو که به زبون نیار خان دایی! یه شعری گفتی دور هم خندیدیم خوش گذشت. دیگه بیشتر از اینش خنده دار نیس. با اجازه...