رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


کمربند روبدوشامبرش را می‌بندد و پشت سر سیاوش راه می‌افتد.

- پس میام ظرفاتو بیارم.

سیاوش هول سمتش می‌چرخد.
سوگند هم چون انتظار ایستادنش را نداشت با صورت به سینه‌اش برخورد می‌کند.

چند لحظه در همان حالت می‌مانند.
سیاوش دوباره آب دهانش را صدادار قورت می‌دهد.

سوگند با تک سرفه‌اش عقب می‌کشد و متعجب می‌پرسد:

- چته تو امشب؟

سیاوش حرصی سرش را در صورت سوگند پایین می‌برد و چشم گرد می‌کند:

- نمی‌دونم والا... شما نظری نداری؟

سوگند یک قدم عقب برمی‌دارد اما پله‌ی زیر پایش خالی می‌شود.
قبل از افتادن حتمی‌اش؛ سیاوش دستش را دور کمرش حلقه می‌کند و بالا می‌کشدش.

با چشم درشت شده نگاهش می‌کند.
برای اینکه اهالی خانه بیدار نشوند، به بدبختی صدایش را پایین می‌آورد و ترسیده می‌گوید:

- حواست کجاست؟

 سوگند که دوباره مغزش از کار می‌افتد؛ اولین چیزی که به ذهنش می‌رسد را، برزبان می‌آورد:

- پیش تو...