رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


و بعد قبل از اینکه سیاوش از مهلکه فرار کند، تکه‌اش را به او هم می‌پراند:

- ولی داش سیا، فکر کنم دیشب اومد سینی رو از  اتاقت ببره پاش گیر کرد به میز...

با دست به سر تا پای سیاوش اشاره می‌زند و ادامه می‌دهد:

- افتاد رو کابینت کبود شد. نه؟

سیاوش جدی نگاهش می‌کند.
اگر جدیت به خرج ندهد، آرش آبرویش را پیراهن عثمان می‌کند و سر در دروازه های شهر آویزان...
سوگند قبل اینکه آرش دوباره دهان گشادش را باز کند، رو به دایه می‌گوید:

- دستت درد نکنه دایه. 

و بعد از گفتن:

- من می‌رم آماده شم صبحونه‌تون رو خوردید بریم شرکت.

خطاب به جهانگیر، از پشت میز بلند می‌شود.
سیاوش هم به محض بلند شدن سوگند، تشکر سرسری‌ای می‌کند و پشت سر سوگند راه می‌افتد.

آرش روی صندلی لم می‌دهد و با دقت رفتنشان را تماشا می‌کند.
متفکر رو به جهانگیر و فرانک می گوید:

- ولی اینا فرار کردن که موقور نیان دیشب باهم کابینت بازی کردن ها!

فرانک گوش آرش را می‌پیچاند‌ و بی توجه به آه و ناله هایش؛ حرصی می‌گوید:

- توله جن هی ما هیچی نمی‌گیم خودت خجالت بکش دیگه!