رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


چند لحظه صامت به یکدیگر نگاه می‌کنند.

سیاوش سرش را پایین می‌اندازد و ارتباط چشمی را قطع می‌کند.
چشمش به لباس کنار رفته‌ی سوگند و قفسه‌ی سینه‌ی سفیدش می‌افتد.

نفس عمیقی می‌کشد و قدمی عقب می‌رود.

- لعنت خدا به شیطون.

قبل از اینکه سوگند چیزی بگوید، سریع عقب گرد می‌کند و سمت اتاقش می‌رود.
تا می‌خواد در اتاقش را ببندد، دست سوگند مانع می‌شود.

دوست داشت مثل بچه ها پا زمین بکوبد و بهانه بگیرد:

- چرا دست از سرم برنمی‌داری؟

اما سوگند حتی امان حرف زدنش هم نمی‌داد.

داخل می‌آید و چشمش به سینی پر از غذا می‌افتد‌.

- شامتو نخوردی هنوز؟

سیاوش در دلش می‌نالد:

- شام سرمو بخوره... ولم کن. 

و در جواب فقط سرش را به نشانه نفی تکان می‌دهد.
سوگند نچ کلافه‌ای می‌کشد.

- این سرد شد دیگه.